Aerides odoratum

Występuje w lasach nizinnych Himalajów, w Assam, Bangladeszu, Indiach, Nepalu, Andamanie, Birmie, Tajlandii, Laosie, Kambodży, Wietnamie półwyspie Malajskim, Borneo, Sumatrze, Jawie, Sulawesi i Filipinach na wysokości  od 200 do 2000 metrów.
Ze względu na tak rozległy obszar i różnorodne ukształtowanie terenu na którym występuje,  powinna łatwo aklimatyzować się do warunków domowych.
Roślinę dostałam z pędem kwiatostanowym od Członków naszego oddziału w lipcu. Po krótkim czasie zakwitła. Kwiaty utrzymywały się niestety tylko kilka dni (ok. 10), ale rekompensatą za krótkie kwitnienie jest ich zapach i urok.

Phalaenopsis corningiana

Występuje w Borneo. Porasta omszałe drzewa lub jako litofit zasiedla wapienne klify w pobliżu wodospadów.
Jest to roślina ciepłolubna, która wymaga temperatur w dzień ok 27-29 stopni, natomiast w nocy 19-21 stopni.
Lubi poranne słońce, ale przez pozostałą część dnia preferuje stanowisko cieniste. Idealna dla niej byłaby wystawa wschodnia. Wilgotność powietrza powinna utrzymywać się powyżej 80%. Podłoże nigdy nie może do końca wysychać. Woda do podlewania musi mieć temperaturę pokojową. Roślina uważana jest za trudną w uprawie, gdyż ciężko adoptuje się do warunków innych niż ma w naturze.
W środowisku naturalnym storczyk występuje już niezwykle rzadko.

Renanthera vietnamica

Występuje w północnym Wietnamie na wysokości 650-1200 metrów jako epifit lub litofit. Kwitnie wiosną lub wczesnym latem. Preferuje temperatury umiarkowane do ciepłych.
Pierwsze kwitnienie mojej rośliny. Z upływem czasu kwiaty zmieniły kolor na pomarańczowy.

Vanda denisoniana

Występuje w Birmie, Tajlandii i Chinach.
Preferuje wysokie temperatury wiosną i latem: 27-32 stopnie w dzień i 17-20 stopni w nocy. Zimą wymaga okresu spoczynku, czyli ograniczenia podlewania i obniżenia temperatury w nocy nawet do 9-10 stopni. W zimowy dzień temperatura powinna oscylować w granicach 25-28 stopni. Wilgotność w okresie letnim powinna się wahać w granicach 80-85%, natomiast zimą powinna spaść do ok 60%.
Mimo że Vanda denisoniana jest rośliną światłolubną, nie można jej wystawiać na bezpośrednie południowe słońce. 

Moja roślina jest młoda i to jest jej pierwsze kwitnienie. Kwiat pachnie cudownie o każdej porze. 

Vanda lamellata

 Występuje w Tajwanie, Borneo, Filipinach, na wyspach Riukiu i wyspach Mariańskich. Rośnie przyczepiona do konarów drzew w pobliżu morza, w lasach  wybrzeży klifowych na wysokości do 300 merów n.p.m.
Jest to roślina ciepłolubna, której okres kwitnienia w naturalnych warunkach przypada na jesień. Kwiaty mają ok. 4 cm i są pachnące.
 Mimo że mam tę roślinę od kwietnia i w dalszym ciągu aklimatyzuje się do nowych warunków, w czerwcu doczekałam się pierwszego kwitnienia.

Paraphalaenopsis labukensis x Vanda alpina

Roślina pochodzi z jesiennej dostawy w Salonie Orchidei. Według mnie bardzo ciekawa krzyżówka i co najważniejsze nie sprawia problemów w uprawie parapetowej. Wizualnie kwiat więcej cech odziedziczył po Paraphalaenopsis, natomiast łatwość uprawy po drugim rodzicu.
Paraphalaenopsis labukensis występuje w Sabah i Borneo na wysokości od 500 do 1000 metrów, gdzie rośnie na drzewach górskich lasów i skałach ultramaficznych. Uprawa podobna do Phalaenopsis tylko wymaga zdecydowanie wyższej wilgotności powietrza. Liście podobno mogą dorastać nawet do 2 metrów.
Vanda alpina występuje od Himalajów do południowych prowincji Yunnan w Chinach, rośnie na wysokości od 1200 do 2000 metrów. Często mylona jest z Vandą cristata, różnią się tylko budową warżki. Wymaga przechłodzenia i ograniczenia podlewania w zimie. 

Moją roślinę uprawiam na parapecie okiennym (wystawa południowa), gdzie stoi z dala od szyby. Wilgotność utrzymuje się na poziomie 60 - 75%, temperatura waha się od umiarkowanej do ciepłej. Podlewam przez przelewanie, kiedy podłoże przeschnie.
Polecam wszystkim tym, którzy jeszcze nie są gotowi zmierzyć się z uprawą Paraphalaenopsis.

Mieszkańcy parapetu