Phalaenopsis finleyi Christenson 2011

Występuje w północno - wschodniej Tajlandii. Znaleziona została w 1987 roku, a po raz pierwszy opisana 1988 roku przez G.  Seidenfadena jako Kingidium minus. W międzyczasie taksonomiści zlikwidowali rodzaj Kingidium, a rośliny które do niego należały włączyli do rodzaju Phalaenopsis. Ostatecznie w 2011 roku E. Christenson zmienił nazwę Phalaenopsis minus na P. finleyi i ta nazwa obowiązuje obecnie.
Ponieważ występuje w strefie klimatu zwrotnikowego monsunowego dobrze rośnie, gdy ma zapewnioną wysoką wilgotność powietrza praktycznie przez cały rok. Jest rośliną ciepłolubną i wilgociolubną. Wymaga zimowego okresu spoczynku z zapewnieniem sporych amplitud temperatur, gdyż w środowisku naturalnego występowania rośliny w nocy temperatury spadają nawet do 10 stopni podczas gdy w dzień wzrastają do ponad 30 stopni. Najlepiej uprawiać roślinę na podkładce, gdyż korzenie po podlaniu szybko powinny przesychać.
Charakterystyczne dla tego gatunku są mocno odgięte do tyłu płatki. Cecha ta zawsze przekazywana jest w hybrydyzacji.
Moja roślina została zakupiona na wystawie w Dreźnie w tym roku. Ładnie się zaaklimatyzowała i pokazała jak może być piękna. Jestem pod wielkim wrażeniem tych niewielkich kwiatów :-)

Phalaenopsis fuscata Rchb. f. 1874

Pierwsze tak obfite kwitnienie u mnie - aż trzy kwiaty :-)

Phalaenopsis equestris

Występuje od Filipin do Tajwanu. Rośnie w dolinach w pobliżu strumieni na wysokości do 300 metrów.
Preferuje temperatury od 19 stopni w nocy, do nawet do 33 stopni w dzień. W okresie letnim powinniśmy zapewnić roślinie wysoką wilgotność powietrza, nawet powyżej 80 %. Podlewać wtedy gdy podłoże przeschnie, nie dopuszczając do zbyt mocnego przesuszenia. Stanowisko powinno być zacienione, nie można narażać rośliny na bezpośrednie działanie promieni słonecznych. Wskazane  jest aby przez cały rok się utrzymywać niezmienne warunki.
Kwiaty mierzą ok. 2 - 3 cm. Dorosła roślina może ich mieć na kwiatostanie bardzo dużo. Gatunek ten charakteryzuje się tym, że zarówno na kwiatostanach jak i podstawy rośliny często tworzą się tzw. keiki. Najpiękniej wyglądają rozrośnięte rośliny z wieloma keiki, które kwitną jednocześnie z rośliną mateczną.
Poniżej prezentuję dwie różne rośliny, dzięki czemu możemy zobaczyć jak bardzo mogą się one różnic w obrębie gatunku. Oczywiście to tylko przykład, gdyż jest o wiele więcej wersji kolorystycznych o różnym ułożeniu i kształcie płatków :-)

 

Efekty powystawowe

Żeby nie było że storczykowe hobby, to tylko radość i satysfakcja pokażę Wam efekt prezentowania roślin na dziesięciodniowej wystawie. Tylko tyle zostało z mojej pięknej Vanda coerulescens.
Pisałam o niej niżej, ale przypomnę. Otóż podczas wystawy, albo tuż po, roślina została siłą wyrwana z ceramicznej doniczki, do której korzenie zdążyły już dobrze przyrosnąć. Na skutek tego wandalizmu dzisiaj właśnie doczekałam jej końca. Przepraszam Was za ten przykry post, ale to dziś czuję...

Vanda lamellata Lindley 1838

Roślina pochodzi z kolekcji dr. Jerzego Kopiasa. Pod moją opiekę trafiła na początku 2016 roku. Wymagała szczególnej troski, gdyż jej kondycja była osłabiona. Roślina była nieoznaczona. Sugerując się pokrojem przypuszczałam, że jest to Vanda coerulea. Dopiero po zakwitnięciu zagadka się rozwiązała. Bez wątpienia warto było o nią powalczyć :-)
Obecnie można podziwiać ją w Storczykarni w Łodzi wśród roślin z kolekcji Jerzego.

Vanda lamellata var. remediosae

Roślinę mam od marca 2015 roku. Kupili ją dla mnie Koledzy z PTMS na wystawie w Dreźnie. Dokonali bardzo trafnego wyboru ;-)
Nie tylko jest przepiękna, ale jeszcze pachnie obłędnie, jakby cytrusowo ;-)
Uprawiam w mieszkaniu, przy oknie południowym. Podlewam poprzez namaczanie średnio dwa razy w tygodniu.

Na wystawie w Palmiarni zdobyła najwyższe wyróżnienie - została rośliną wystawy ;-) 

Obecnie kwitnie po raz kolejny. 

Kwitnienie z października - listopada:

Zdjęcie z wystawy ;-) 

 Obecnie kwitnie słabiej. Cieszy jednak bardzo, gdyż pomimo krótkiego dnia, braku słońca w ciągu krótkiego czasu kwitnie ponownie.  

Vanda coerulescens Griffith 1851

Pierwsze w pełni "zapracowane' przeze mnie kwitnie tej rośliny ;-) Wcześniej jakoś nie chciała ze mną współpracować. Tak jak Vanda miniata całe lato spędziła na zewnątrz i to spowodowało, że wreszcie mogłam cieszyć się pięknem tych jakże delikatnych kwiatów.
Niestety ona również bardzo ucierpiała podczas pobytu na dziesięciodniowej  ekspozycji wystawowej. Nie ma doniczki, nie ma korzeni i nawet medalu nie ma. Dobrze, że chociaż kwitnienie zdążyłam utrwalić, bo na kolejne pewnie długo przyjdzie mi czekać ;-(

Vanda denisoniana Bens. & Rchb.f. 1869

Spóźniona prezentacja jesiennego kwitnienia. Miały być cztery kwiaty, ale dwa zrosły się w jeden i wyszedł z tego "potworek", który bardzo szybko przekwitł.

Vanda miniata (Lindl.) LMGardiner 2012

Doczekałam się wreszcie pierwszego "własnego" kwitnienia tej rośliny. Zakwitła w październiku, czyli o nietypowej dla niej porze roku. W naturze kwitną późną zimą i wczesną wiosną. 

Cały okres letni spędziła na zewnątrz pod pergolą z winogronem. Zapewne amplitudy temperatur jak również wyższa wilgotność i odpowiedniejsze światło przyczyniły się do inicjacji kwitnienia. 

Dzięki temu można ją było oglądać podczas listopadowej wystawy w Palmiarni, na której to wystawie zdobyła wyróżnienie. Komuś się widocznie bardzo spodobało, bo postanowił sobie jedną rozetę przygarnąć. Niestety poprzez wyszarpywanie rośliny z koszyka uszkodził system korzeniowy i na kolejne kwitnienie pewnie będę musiała znowu długo czekać. Takie sytuacje niestety powodują, że często tracimy entuzjazm i chęć do prezentacji roślin podczas wystaw. Czasem żadne wyróżnienie nie jest w stanie zrekompensować nam strat.

Zdjęcie z wystawy :-)

I jeszcze jedno autorstwa Tomasza Makowskiego

Phalaenopsis hieroglyphica (Rchb.F.) H.R.Sweet 1969

Występuje endemicznie na filipińskich wyspach: Luzon, Polillo, Palawan i Mindanao na wysokości do 500 metrów.
Jest to Phalaenopsis o wysokich wymaganiach cieplnych. W naturalnym środowisku temperatura nie spada poniżej 18 stopni. Stanowisko powinno być nieco zacienione. Nie można narażać rośliny na bezpośrednie działanie promieni słonecznych. Lubi wysoką wilgotność powietrza w granicach 80 - 90%. Podłoże powinno być stale wilgotne.  Ponieważ ma lekko zwisający pokrój dobrze rośnie na podkładce. Trzeba jednak zapewnić jej wówczas bardzo wysoką wilgotność powietrza.
Roślinę mam od ok. dwóch lat. Dostałam maleńką keiki. Jesienią pierwszy raz u mnie zakwitła, na razie tylko dwoma kwiatami. Dorosła roślina może mieć kilka kwiatostanów i na każdym z nich do kilkunastu kwiatów. Kwiaty mierzą ok. 5 - 6,5 cm.  Na kwiatostanach bardzo często tworzy tzw. keiki.
Swoją roślinę uprawiam w akwarium przy wystawie północnej. Niestety w domu nie jestem w stanie odtworzyć jej warunków naturalnych. Dlatego też, to co widzicie na załączonych fotkach, to tylko namiastka tego, co mogłaby pokazać w odpowiednich warunkach ;-)

Angraecum didieri Baill. 1902 i Angraecum elephantinum Schltr. 1919

W tym roku obydwie rośliny posadziłam do jednej doniczki. Pierwsza kwitła latem, druga kwitnie obecnie. Może kiedyś doczekam się, że zakwitną w jednym czasie. Dla mnie obydwa gatunki wyglądają bardzo podobnie. Niestety nie mam dostępu do fachowej literatury, ale bardzo zainteresowały mnie różnice pomiędzy tymi gatunkami, które spowodowały, że naukowcy uznali je za odrębne.
Różnica w budowie warżki widoczna na zdjęciach raczej nie jest cechą decydując o ich odrębności.
W tym opracowaniu autor dość szczegółowo opisuje obydwa gatunki:
 http://angraecums.blogspot.com/2012/03/angcm-didieri-angcm-elephantinum.html

Z opracowania wynika, że Angraecum didieri swoją nazwę zawdzięcza odkrywcy Alfredowi Grandidieri.
Angraecum elephantinum  nazwę zawdzięcza wielkości kwiatu, który może równać się  wielkości całej rośliny.
Szypułka łącząca kwiat z trzonem rośliny jest większa u Angcm. elephantinum.
Obydwa gatunki występują we wschodniej części Madagaskaru, ale Angraecum didieri może występować również w centralnej części.
Mimo że obydwa gatunki preferują półcień, więcej światła toleruje Angcm. elephantinum.
Angcm. didieri w przeciwieństwie do Angcm. elephantinum ma skłonność do tworzenia młodych roślin tzw. keiki, zarówno u podstawy jak i na trzonie rośliny. U Angcm elephantinum zdarza się to stosunkowo rzadko.
Angcm. didieri to roślina kompaktowych rozmiarów osiągająca ok. 13 - 18 cm wysokości. Liście mają ok. 5 - 7 cm długości i 1 cm szerokości.
Angcm elephantinum może osiągnąć nieco większe rozmiary, może dorastać nawet do 23 cm wysokości. Liście też mogą być dłuższe i szersze - mierzą ok. 12 cm długości i 1,3 cm szerokości.
Na podstawie obserwacji moich roślin na razie trudno to potwierdzić, gdyż Angcm. elephantinum mam młodsze od Angcm. didieri ok. dwa lata. Wydaje mi się, że różnica jest również w zapachu, Angcm. didieri pachnie intensywniej.
Podobno obecnie trudno jest kupić oryginalne Angcm. elephantinum, gdyż ogrodnicy chcąc "udoskonalić", czyli uzyskać czysto biały w okrągłym kształcie kwiat krzyżowali je z innymi Angraecum. Według mnie takie działania są szkodliwe, gdyż osobiście wolę mieć w kolekcji czyste gatunki niż wytwory czyjejś wyobraźni. 
 
 

Angraecum didieri

Angraecum didieri

Angraecum elephantinum

Angraecum elephantinum

Angraecum elephantinum